Sınıftan koçluğa, aynı merakla

Üniversitede biyoloji okudum. Canlıların nasıl değiştiğini ve çevresine nasıl uyum sağladığını anlamaya çalışırken aslında başka bir sorunun peşindeydim: insan nasıl öğrenir? Mezun olunca kendimi sınıfta buldum.

Özel Atafen Koleji'nde, ardından Uğur Okulları Kocaeli ve İstek Okulları Kocaeli'de biyoloji ve fen bilimleri öğrettim. Her yeni sınıf bana aynı şeyi hatırlattı: iki öğrenci aynı konuyu hiçbir zaman aynı yoldan öğrenmiyor. Bu merak beni Öğrenme Bilimleri alanında yüksek lisansa ve Bahçeşehir Üniversitesi'nden STEM Lider Öğretmenliği sertifikasına Demo götürdü.

Sonra İstek Okulları Kocaeli'de ortaokul müdürü Demo oldum. Artık tek bir sınıfa değil, öğretmenlerin, öğrencilerin ve velilerin birlikte yürüdüğü bir yapıya bakıyordum. Bence bir okulu ayakta tutan şey, insanların birbirine rahatça soru sorabildiği bir ortamdır.

Bugün İzmit Belediyesi'nde Kadın ve Aile Hizmetleri Müdürü Demo olarak çalışıyorum. Eğitim burada sınıfın dışına taştı. Sınava hazırlanan gençlerle, iş kurmak isteyen kadınlarla, yeni bir meslek öğrenen komşularımızla aynı soruların etrafında buluşuyoruz. Bu çalışmaları aşağıda ayrıca anlattım.

Bu yolun her durağında aynı şeyi gördüm: insanlar çoğu zaman cevabı biliyor, doğru soruyu ve kendilerine ayrılmış bir zamanı bekliyor. Koçluğa bu yüzden yöneldim. Kocaeli Tanık'taki bir yazımda bunu şöyle anlatmıştım:

“Koçluk, insanlara ne yapmaları gerektiğini söylemekten çok, kendi potansiyellerini keşfetmelerine ve hedeflerine ulaşmak için kendi yollarını bulmalarına eşlik eden bir süreç.”

Şu anda profesyonel koçluk eğitimi alıyorum. Koçluğu hem öğretmenlikten hem yöneticilikten farklı buluyorum: burada ders anlatan da karar veren de ben değilim. Gündemi siz belirlersiniz, ben sorularla eşlik ederim. Kendi bulduğumuz yolun bizi daha uzağa götürdüğüne inanıyorum.

Demo Bu metin bir taslaktır; Burcu Hanım'ın onayını bekliyor.